De mispel is een wonderlijke vrucht. Je kunt ’m pas eten als hij zacht en bruin is geworden en er eigenlijk een beetje overrijp uitziet. Vroeger hoorde mispel bij het wintermenu, als er verder weinig vers fruit was. Een mooi voorbeeld van hoe je met geduld bijzondere smaken ontdekt.

Als je opgegroeid bent met een aangeharkte moestuin dan kan je even schrikken van een startend voedselbos. Voor mij was dat ook zo toen ik 30 jaar geleden voor het eerst een permacultuurproject zag. Brandnetels, bramen, distels en fluitenkruid. Sommige mensen vragen zich af: waarom doen ze daar niks aan. Of op z’n Twents: wat ’n pröttel.

We doen niet helemaal niets. Wilde bramen halen we weg, want die maken het voedselbos ontoegankelijk. Ook de speerdistels steken we af voordat ze gaan bloeien. In een voedselbos werk je samen met de natuur. Als je de brandnetels helemaal weghaalt komt er zwarte grond waarop nog meer brandnetels opkomen, zo blijf je bezig. Véél ingrijpen betekent dat je tegen de natuur inwerkt, terwijl de natuur je enorm kan helpen. Brandnetelblad zorgt voor natuurlijke bemesting, het fluitenkruid onderdrukt het verstikkende gras, distels en zuring wortelen heel diep en halen zo belangrijke mineralen uit de ondergrond. Door weinig in te grijpen krijgen nuttige vogels en insecten de kans om hun goede werk te doen.

We zien jaarlijks de hoeveelheid kleine vogels toenemen. 25 nachtvlindersoorten zijn afhankelijk van brandnetel en 5 soorten dagvlinders: Kleine vos, Dagpauwoog, Gehakkelde aurelia, Atalanta, Landkaartje. Over 5 jaar is er veel meer schaduw in het voedselbos waardoor de brandnetels en distels vanzelf minder worden en andere soorten opkomen. Je kan de voedselbosboer midden in het voedselbos aantreffen, diep in gedachten verzonken aan het overwegen om iets te doen of niets te doen. Want alles wat je in een voedselbos doet heeft consequenties voor de lange termijn.

Bij het zien van allerlei narigheid in het nieuws kan je je afvragen wat voor zin het allemaal nog heeft. We krijgen een boekje in de brievenbus van de Rijksoverheid over hoe je je kan voorbereiden op een ramp. Het is helemaal niet logisch om dat voorbereiden in je eentje te doen want als er iets gebeurt heb je elkaar nodig. En waarom zou je nu niet beginnen om positieve dingen samen te doen. Je kan samen opbouwende dingen doen en mooie verbindende initiatieven ontplooien. Zoals spullen delen, een waterput slaan of burenhulp. Of dat zin heeft? Ja natuurlijk heeft dat zin! Als er dan iets gebeurt, kan je het samen beter opvangen. En als er niet iets ergs gebeurt, dan heb je samen wat moois neergezet. Zoals het voedselbos!